بهار را دیدم...

زیباترین سرود هستی را در دل کوچک جوانه ای دیدم که سرما را باور کرد ولی نه با تمامی وجودش...

من جوانه را دست در دست خواهم گذاشت... من او را باور خواهم شد و دلپذیر همراهیش را پذیرا...

نگاهی بی نگاه

و ما را بی هیچ بهانه ای لحظه ای درنگ خواست نمی شود و همچنان می رویم که رفته باشیم راهی را که جای پای کسانی که لحظه ای درنگ کردند و دیدند و خواندند سرود هستی را ... آن را هم آیا نمی بینیم؟.... هیچ....

سپاس

رو دیوار اتاقم یه جایی درست کرده بودم که هر چیز قشنگی که پیدا می کردم، بهش می زدم، یه دفعه که اومدم خونه، دیدم یه کاغذ جدید بهش وصل شده و روش نوشته:

 اگه یه وقت احساس کردی که به لبه پرتگاه رسیدی ونه راه پیش داری و نه راه پس، ، بدون که یه خدایی هست که اگه بپری،

 یا می گیردت یا بهت پرواز کردن رو یاد میده... 

                                                                

من، نگاه، اشک و آغوش ...  

آرامش آبی

آخر چگونه بانگ برآرم که چشمانم...

چگونه بانگ برآرم که گوشهایم ...

چگونه بانگ برآرم که...

در به هم خوردن برگ ها و سروصدایشان...

در سبزی وزردی شان... 

در باد...همان که ابر را می آورد...

در همه این ها...

من چیزهایی می بینم که همه شان زیباست...

(سر کلاس! سال 82 یا 83! غمی که دیگر در من نبود...)