و سکوتی که در هجوم آرام نور روی این میز با سقف بلند...

سکوتی که انگار آثاری از هیاهوی روزگار در او نیست...

نگاه نگرانی که به رفتن می‌خواند تو را و تو عاشق ماندن و صبر و سکوتی و خلوت...

بازى

بعضى وقتا دلم ميخاد تو ذهنم تا ابد بازى كنم...با همه چيز، فكرام، خاطراتم، لحظه هام، بالا و پايين بندازمشون...چند تايشون رو خوب و سالم نگه دارم...چند تاييشون ولى بى هوا از دستم بيفتن...