و سکوتی که در هجوم آرام نور روی این میز با سقف بلند...

سکوتی که انگار آثاری از هیاهوی روزگار در او نیست...

نگاه نگرانی که به رفتن می‌خواند تو را و تو عاشق ماندن و صبر و سکوتی و خلوت...